Trichet e MAFO ensinan as súas cartas

A diferenza de Ben Bernanke (xefe da Reserva Federal norteamericana), Jean Claude Trichet non ten un mandato para promover políticas activas de criación de emprego. O seu é simplesmente controlar a masa monetaria en movemento, ou sexa, regulala en beneficio dos intereses do capital financeiro. Mais Trichet non se corta un pelo e aterra en Madrid e aparece do ganchete do inefábel MAFO (gurú neoliberal incrustrado nas fileiras socialdemocrátas españolas) para defender a reforma laboral no Estado español. Si, escribín ben, a reforma laboral. Non a reforma do sistema financeiro, que é a que precisamos como auga de Maio para saírmos da crise. Non, a reforma do mercado laboral. E xa sabemos a que se refiren estes arúspices das finanzas cando se proclaman reformistas: aluden invariabelmente ao abaratamento do despido. Nisto non son nada modernos, son máis ben teimudamente decimonónicos: para incentivar aos propietarios do capital a que invistan o único que se lles ocorre é colocar no mercado a mercadoría chamada forza de traballo a un prezo máis barato. Incrementar as plusvalías pola vía da redución da renda salarial. Un vello truco que o capitalismo descubriu na súa adolescencia.

Hai un pequeno problema: abaratar a man de obra, reducir os salarios ou os custos laborais a eles asociados, non é a mellor maneira de reactivar o consumo. E se os traballadores non teñen poder de compra, quen comprará as mercadorías?

Ben, ese pequeno problema non interesa nada nen a MAFO nen a Trichet. Eles non representan ao capital produtivo. Representan ao financeiro. E ese non fai negocios vendendo mercadorías, ese faino mercando bonos en Hong Kong ou Brasilia ou xogando ao casino en Singapur ou trasvasando fundos a algún paraíso fiscal.

A formulación de MAFO e Trichet é a seguinte: para o capital financeiro, que todo siga igual como antes da crise, que apanden as novas xeracións coas novas burbullas que agora mesmo se están a fabricar (xenerosamente financiadas con cartos dos contribuíntes a xuros na práctica negativos); para o capital produtivo, incrementar a presión sobre o factor traballo.

Nestas mans estamos.

Subir os impostos? Si, pero non ás rendas baixas e medias

George Akerlof, economista con certo aspecto de profesor chiflado e rótulo colado na frente no que se le Premio Nobel de Economía, está de xira no Estado Español e a maior parte dos medios lle compraron esta mercadoría en forma de titular: "Subir impostos é boa idea", o que se podería interpretar como un capote a ZP en tempos de augas turbas para o líder socialdemócrata español.

"Subir impostos paréceme unha boa idea; en caso contrario, habería que reducir o gasto e agora mesmo hai que manter os estímulos", di nunha entrevista en El País.

O pequeno problema con Akerlof, keynesiano confeso, é que non di a quen hai que subir os impostos, ou cando menos non expresa a menor concreción sobre como distribuír a carga tributaria.

Aquí Akerlof non fai máis que comportarse de acordo coa ideoloxía dominante, absolutamente alérxica a toda análise de clase. Mais as clases, os grupos sociais, os ricos e os pobres, e os sectores intermedios, existen, así que subir impostos pode ser unha boa ou unha má idea en función de como afecta a estes distintos segmentos.

O que tería que dicir un keynesiano real, xa non falo dun marxista, é que está ben que se lles suba os impostos aos grandes patrimonios (o Goberno ZP eliminou o Imposto do Patrimonio, reduciu o tipo máximo do IRPF e non lle mete man ás SICAVs) e mal que se incremente a carga que pesa sobre as rendas medias e baixas (porque é inxusto socialmente e porque é contraproducente se o que queremos é reactivar o consumo).

E aquí no Estado español a socialdemocracia antikeynesiana que nos goberna fixo exactamente iso: baixar os impostos aos ricos e subírllelos ás clases medias e as traballadoras.

Mágoa que Akerlof non esclareza estes aspectos, tan ao alcance das masas, non é preciso ser un Nobel para entendelo. Claro que se o fixese quizá Akerlof -que excentricidade a súa ao combinar traxe impoluto con botas de montaña!- non resultaría tan entrañábel para o pensamento dominante.

A reforma constitucional como única opción

Non vai quedar outra que ir a unha reforma constitucional. As elites estatais preparan un golpe institucional contra o Estatut. O Tribunal Constitucional, que non deixa de ser unha prolongación máis do poder político bipartidista, cociña unha auténtica asonada contra un texto que foi refrendado polo pobo catalán, logo, iso si, de ser previamente chapodado no Congreso após o pacto ZP-Mas.

Como é posíbel que se considere inconstitucional unha frase puramente descriptiva dun feito obxectivo empiricamente certo, isto é, que o Parlamento catalán ten definido a Catalunya como nación?

Nen sequer iso encaixa na dogmática constitucional? O famoso preámbulo non di que Catalunya sexa unha nación, di que o Parlamento de Catalunya ten definido a Catalunya como nación. E isto último é verdade. Vai ser a verdade tamén inconstitucional?

Hai outra cuestión de enorme envergadura. A consideración como inconstitucional do precepto segundo o cal existe o deber de coñecer o catalán. Nada na Constitución de 1978 impide que se afirme positivamente ese deber. Impedilo ademais é colocar a unha lingua e aos seus falantes un chanzo por debaixo da outra, a oficial do Estado, e os españolfalantes. E iso, esa discriminación, si que a xulgo absolutamente inconstitucional.

En 1978 os tanques e os espadóns militares condicionaron decisivamente o texto constitucional. O produto resultante é un híbrido que ao tempo que afirma a soberanía dun hipotético pobo español fala tamén de nacionalidades e de rexións. Non ten nengunha loxica ficarmos presos dun tempo histórico que nada ten a ver co actual. Tres décadas despois xa non hai franquistas ao mando do Exército, aínda que, a xulgar polo debate habido no seo do TC, os residuos do ancien régime non foron aínda convenientemente depurados. Quizá tampouco sexa tan mao que a sentenza do TC poña en evidencia o déficit democrático sobre o que se ten edificado o Estado español posfranquista. Quizá acabe sendo o detonante que convoque as forzas verdadeiramente progresistas -lideradas, escuso dicilo, polos nacionalistas- para irmos a un novo escenario, máis democrático e, por tanto, inevitabelmente plurinacional.

Xustiza para o galego!

Un xuíz de Alcorcón é un poder estatal. Un poder cuase omnímodo. O poder xudicial é así. Un xuíz de Alcorcón decide cuestionar o dereito dunha nai a vivir en Galiza coas súas fillas. O argumento é tan reaccionario que sería tachado de inverosímil se algún escriba o deslizase no guión dunha película. Pero é real. O argumento é que as nenas, de viviren en Galiza, se verían obrigadas a coñecer unha lingua seica pouco útil para andar polo mundo.

É posíbel maior desfachatez?

Alguén imaxina unha sentenza similar en Finlandia ou en Suiza?

Podemos aturar mansamente sermos tratados indefinidamente como estranxeiros na nosa propia terra, sermos discriminados por sermos o que somos, galegos e galegas, membros dunha nación que ten unha lingua de seu?

Vai haber resposta contundente en defensa dos nosos dereitos por parte do noso Goberno, o galego?

Demandemos xustiza para o galego, xustiza para nós.

E non pasemos nen unha soa das agresións que sufrimos como pobo.

Vainos a vida e a dignidade. Podérmonos ollar no espello sen sentirmos vergoña de nós mesmos.

Alakrana: o Estado debe asumir a súa responsabilidade

Rematou. Como tiña que rematar. Co pagamento do resgate. O Estado debe garantir a seguridade dos contribuíntes e, se fallan os mecanismos disuasorios frente aos violentos, entón inevitabelmente ten que pagar a factura. No fundo niso consiste o contrato social, desde o feudalismo até hoxe. Non ten lóxica o discurso de que se cede á chantaxe. O Estado non pode desaparecer na súa xurisdición (o Alakrana é tan territorio estatal como o quilómetro cero de Madrid e os seus mariñeiros estaban absolutamente desprotexidos e á mercede dos piratas) e logo non asumir nengunha responsabilidade por ter desasistido aos seus administrados.

Apartir de agora, este Estado que se comporta como se o mar non fose con el (e iso que o seu territorio é na práctica unha Península!) deberá entender que ten responsabilidades co sector pesqueiro e que non se pode estar eternamente improvisando nen sobre a seguridade da vida humana a bordo nen sobre a das nosas costas (sete anos despois do Prestige, a ameaza aínda paira sobre nós).

Alakrana, información, poder

Son as 14.11 do 17 de Novembro e, máis unha vez, o poder mostra a súa enfermiza e compulsiva obsesión por controlar o minuto a minuto da información. Concluiu definitivamente o secuestro do Alakrana? Pagouse realmente o rescate? Abandonaron os piratas o barco? Depende de que web consultes chegarás a unha ou outra conclusión. Iso si, o aparato oficial alerta de que en breves minutos comparecerá ZP. Ninguén pode arruinar o minuto de gloria do presidente. Será el quen desempate, el quen divulgue a boa nova. El quen estabeleza a realidade real, xa que a realidade mediática é tan confusa e varía cada quince segundos. Estarán as familias tan desinformadas como nós mesmos? Non é indecente esta cerimonia preparada para o lucimento presidencial no Prime Time?

A información é poder. A súa concentración nunha soa persoa resulta verdadeiramente repugnante.

Sobre a comunicación, o galego e a sociedade civil

Escoito fugazmente a ANT (Alberto Núñez Feijóo) sobre os subsidios públicos aos meios de comunicación. Debulla un feixe de criterios pretensamente obxectivos que ao seu xuízo debe regulalos. Previsibelmente cita palabras tan manidas como transparencia, eficiencia económica, innovación tecnolóxica. Fala como se presidise a xunta de Castela e León porque en nengún momento se refire á promoción do uso da nosa lingua neses meios. Nen unha palabra sobre a necesidade de criarmos un espazo galego de comunicación propio. A xulgar como vai o debate sobre as caixas, e vendo até que punto é débil ou mesmo inexistente a chamada sociedade civil (expresión esta que os liberais usan ad nauseam e á que Gramsci daba un outro sentido) é evidente que a existencia dese espazo galego de comunicación non só sería útil para o espallamento e afortalamento da nosa lingua, mais tamén para a elemental defensa dos nosos intereses materiais.

Visto como está o patio das nosas elites e clases pretensamente dirixentes, coido eu que poucas dúbidas fican sobre que a única esperanza que ten este País radica na capacidade que teñan de se autoorganizar as chamadas clases populares. Velaí o papel clave que ten o nacionalismo na Galiza.