Xustiza para o galego!

Un xuíz de Alcorcón é un poder estatal. Un poder cuase omnímodo. O poder xudicial é así. Un xuíz de Alcorcón decide cuestionar o dereito dunha nai a vivir en Galiza coas súas fillas. O argumento é tan reaccionario que sería tachado de inverosímil se algún escriba o deslizase no guión dunha película. Pero é real. O argumento é que as nenas, de viviren en Galiza, se verían obrigadas a coñecer unha lingua seica pouco útil para andar polo mundo.

É posíbel maior desfachatez?

Alguén imaxina unha sentenza similar en Finlandia ou en Suiza?

Podemos aturar mansamente sermos tratados indefinidamente como estranxeiros na nosa propia terra, sermos discriminados por sermos o que somos, galegos e galegas, membros dunha nación que ten unha lingua de seu?

Vai haber resposta contundente en defensa dos nosos dereitos por parte do noso Goberno, o galego?

Demandemos xustiza para o galego, xustiza para nós.

E non pasemos nen unha soa das agresións que sufrimos como pobo.

Vainos a vida e a dignidade. Podérmonos ollar no espello sen sentirmos vergoña de nós mesmos.

Alakrana: o Estado debe asumir a súa responsabilidade

Rematou. Como tiña que rematar. Co pagamento do resgate. O Estado debe garantir a seguridade dos contribuíntes e, se fallan os mecanismos disuasorios frente aos violentos, entón inevitabelmente ten que pagar a factura. No fundo niso consiste o contrato social, desde o feudalismo até hoxe. Non ten lóxica o discurso de que se cede á chantaxe. O Estado non pode desaparecer na súa xurisdición (o Alakrana é tan territorio estatal como o quilómetro cero de Madrid e os seus mariñeiros estaban absolutamente desprotexidos e á mercede dos piratas) e logo non asumir nengunha responsabilidade por ter desasistido aos seus administrados.

Apartir de agora, este Estado que se comporta como se o mar non fose con el (e iso que o seu territorio é na práctica unha Península!) deberá entender que ten responsabilidades co sector pesqueiro e que non se pode estar eternamente improvisando nen sobre a seguridade da vida humana a bordo nen sobre a das nosas costas (sete anos despois do Prestige, a ameaza aínda paira sobre nós).

Alakrana, información, poder

Son as 14.11 do 17 de Novembro e, máis unha vez, o poder mostra a súa enfermiza e compulsiva obsesión por controlar o minuto a minuto da información. Concluiu definitivamente o secuestro do Alakrana? Pagouse realmente o rescate? Abandonaron os piratas o barco? Depende de que web consultes chegarás a unha ou outra conclusión. Iso si, o aparato oficial alerta de que en breves minutos comparecerá ZP. Ninguén pode arruinar o minuto de gloria do presidente. Será el quen desempate, el quen divulgue a boa nova. El quen estabeleza a realidade real, xa que a realidade mediática é tan confusa e varía cada quince segundos. Estarán as familias tan desinformadas como nós mesmos? Non é indecente esta cerimonia preparada para o lucimento presidencial no Prime Time?

A información é poder. A súa concentración nunha soa persoa resulta verdadeiramente repugnante.

Sobre a comunicación, o galego e a sociedade civil

Escoito fugazmente a ANT (Alberto Núñez Feijóo) sobre os subsidios públicos aos meios de comunicación. Debulla un feixe de criterios pretensamente obxectivos que ao seu xuízo debe regulalos. Previsibelmente cita palabras tan manidas como transparencia, eficiencia económica, innovación tecnolóxica. Fala como se presidise a xunta de Castela e León porque en nengún momento se refire á promoción do uso da nosa lingua neses meios. Nen unha palabra sobre a necesidade de criarmos un espazo galego de comunicación propio. A xulgar como vai o debate sobre as caixas, e vendo até que punto é débil ou mesmo inexistente a chamada sociedade civil (expresión esta que os liberais usan ad nauseam e á que Gramsci daba un outro sentido) é evidente que a existencia dese espazo galego de comunicación non só sería útil para o espallamento e afortalamento da nosa lingua, mais tamén para a elemental defensa dos nosos intereses materiais.

Visto como está o patio das nosas elites e clases pretensamente dirixentes, coido eu que poucas dúbidas fican sobre que a única esperanza que ten este País radica na capacidade que teñan de se autoorganizar as chamadas clases populares. Velaí o papel clave que ten o nacionalismo na Galiza.

O 28 e o 29, AcheGarte na Coruña!

É para non perder. O 28 e o 29 de Novembro, o complexo coruñés Palexco vai acoller a grande feira da cultura galega AcheGarte. Si, exacto, a mesma que este ano recusa organizar o Goberno galego. Si, o mesmo que está dirixido por un partido que na Deputación de Pontevedra financia con 60.000 euros un seminario de Galicia Bilingüe. Si, o mesmo partido que nesa mesma Deputación elimina unha partida de 40.000 euros para a compra de libros galegos con destino ás bibliotecas públicas.

Así están as cousas, pero hai partido por diante e o nacionalismo felizmente está aquí para defender o País e para facelo sen complexos desde as institucións públicas.

Agardo que nos vexamos en AcheGarte!

Os EUA ocuparán as súas bases en Colombia sen pagar nen o aluguer

Sobre a letra pequena do acordo entre os EUA e o seu protectorado colombiano podedes achar información aquí.

Por certo, unha perguntiña: por que a imprensa española apenas está a informar sobre este asunto? Será para tapar as vergoñas do Nobel da Paz?

Xornalismo, empresas, capitalismo

Un columnista vitriólico, radical, ás veces algo áspero, xa non ten espazo para publicar onde soía. Rafael Reig desaparece das páxinas de Opinión de Público. El explícao aquí. Unha reflexión madura, nada desabrida, sobre as relacións entre o xornalista e as empresas no actual sistema de produción (no capitalismo, vaia). A súa baixa na nómina de opinadores diarios non pasou desapercibida: eis un escrito colectivo sobre o tema.